Szkoda, że nie wywalczyli medalu, ale było bardzo bardzo blisko.

Na początku grali jak sparaliżowani, śnięci i bez wiary. Po wczorajszym dość kontrowersyjnym meczu z uwagi na dziwne decyzje sędziów, drużyna mogła się podłamać. Przegrana była dość bolesna, bo wszyscy liczyli na finał. Dzisiaj początek był fatalny. Na szczęście rozkręcili się po 30 minutach, grali odważnie i zdecydowanie a to co robił Szmal w drugiej części spotkania jest godne uznania. Bronił jedną piłkę po drugiej co powodowało że Islandczykom trudniej grało się w ofensywie. O ile nasza obrona głównie w postaci genialnie grającego Szmala była bez zarzutu o tyle w ataku było zbyt wiele niewykorzystanych akcji. Trochę szkoda tak łatwo straconej pierwszej połowy meczu, ale nasza drużyna piłki ręcznej od lat zapewnia nam emocje i jest w czołówce światowej. Raz się wygrywa i zdobywa medal, raz wraca się bez medalu. Taki jest sport. Czym innym jest jednak gra szczypiornistów a czym innym pseudo gra naszych piłkarzy, którzy nie zasługują na nic więcej jak nazwanie ich patałachami.